نور فانوس
بر زمین یخ بسته است
گرما
زاییده ی تخمدان سرماست
و این ویرانه فقط
زباله ی تاریخ است
من
در انتظار نفسهای گرم یک
پرستوی مهاجرم
اما،این بیابان هنوز
پر از سرما،درد بی درمان
پر از
ارواح گندیده در
جلد مترسکهای مرده است!
آه!
جبر دی
چه بی صداست....
لرزان زان زان
سنگ و موج
دوباره با دریاچه آرام خوابیدی
جیرجیرکها
رشته های آسمان را فاش کردند
ستاره
لالایی آشنا نخواند
خاطرات آب خورده اش
به گل نشسته
زمان در عقربه ها خشکیده
خانم سپیده سبقت الهی(از شاعران حوزه هنری اصفهان)
کلیسای وانک استپانوس
این عکس رو هفته ی پیش از کوهستان جلفا در مرز
شنیده بودم روی صلیب به پا ودست حضرت مسیح میخ
کوبیده اند رفتم تا از نزدیک ببینم
به پا ودست حضرت مسیح در عکس توجه کنید!
.........................................................................................
دستهایت را بالا بگیر!
مسیح!
هنوز شکنجه ات می کنند!؟
برخیز!
اینان لیاقت آب ندارند
آه!
خشکی درخت از کدام ریشه آب می خورد!؟؟
میله ی قفس
به حال خسته ی شهر
زار می زند
و سکوتی نمناک
فضای قفس را
چسبناک می کند
آتش صور
در گلوی شهر می سوزد
و دستان بید مجنون پیر
دیگر به آب نمی رسد
مجنون پیر در این شهر شلوغ
دسته ی تبر
یا چوبه ی دار می شود....
.......................................................
به قول سعیده
این روزها که یک لکه ابر هم در آسمان نیست
عاشق شدن هم سخت است
حتی....
در آسمان نیست
حتی!
سیب گاز خورده ی آدم
کنار خلوت عرش می گندد
حتی!
و چکاوک خسته ی شعر
در گلوی شهر بغض می کند
کسی به کسی نیست
حتی!!!
.....................................................
آه!
صدای تیشه ی فرهاد
در هجوم بولدوزر عاشق
له می شود
حتی!
نمکدان شهر
بوی گند می دهد
علف
زیر گام ثانیه ها زرد می شود
و ما
گر همچو رعد
نعره براریم هم زمان
کی خواب خوش
به دیده ی ارباب بگذرد....
دخیلتان را
به کدامین شاخه می بندید؟
مسافران!
وقتی که جاده از آن تک درخت پیر
فراری است....
استاد محمد مستقیمی
........................................................................................
پرده های عمودی
یک در میان
ماه من دیگر کامل نمی شود......
خانم سارا مستقیمی
.........................................................................................
آدم
تارهای صوتی خود را
شانه می زد
و با لحن عجیبی،گفت:
سیب!
و این آغاز یک فریب بود......
مسیح
هنگام رفتنت
در این دیماه سرد
سرخی خون من بخار می شود
و چشمانم پر از اشک!
نه!
اشک نیست!
از گرمی عشق
چشمانم عرق کرده است!!
آه!
زنجیرها،بیشتر از آنند که پرواز کنم
فروغ!
در لابلای زنجیر
هم پرنده مردنی ست
هم پرواز......
